تصویر: نبرد ایزومتریک در سیوفرا

این تصویرسازی به سبک انیمه، از یک پرسپکتیو ایزومتریکِ رو به عقب و مرتفع قاب‌بندی شده است که نمای وسیعی از غار قنات سیوفرا را ارائه می‌دهد و بر مقیاس عظیم نبرد تأکید می‌کند. تارنیشد در ربع پایین سمت چپ، از دید کمی بالا و پشت، ظاهر می‌شود، شخصیتی کوچک اما مصمم که زره سیاهِ لایه لایه و تیره‌رنگِ چاقوی سیاه پوشیده است. کلاهخودِ کلاه‌دار و شنلِ مواجِ آنها، سایه‌روشنی تیز در برابر رودخانه‌ی درخشانِ پایین تشکیل می‌دهد. قهرمان بر روی سنگی ناهموار در لبه‌ی آب ایستاده است، خنجری کشیده، تیغه‌اش با انرژی قرمز شدیدی می‌درخشد که مانند زغال‌های کنده شده از آتش، در هوا پخش می‌شود.

از این زاویه بالا، زمین به بخشی از روایت داستان تبدیل می‌شود. سنگ‌های شکسته و قلوه سنگ‌های پراکنده به سمت رودخانه کم‌عمق سرازیر می‌شوند، رودخانه‌ای که سطح آن، مه آبی سقف غار و نور سرخ سلاح تارنیش را منعکس می‌کند. هر موج در آب به بیرون تابیده می‌شود و از نظر بصری، جنگجوی تنها را به دشمنان هیولایی در آن سوی میدان پیوند می‌دهد.

دو گارگویل شجاع در مرکز و سمت راست صحنه غالب هستند، که در مقیاسی عظیم که گارگویل لکه‌دار را کوچک جلوه می‌دهد، به تصویر کشیده شده‌اند. گارگویل نزدیک‌تر، پاهای چنگال‌دار عظیم خود را در رودخانه قرار داده و بال‌هایش را مانند بادبان‌های سنگی پاره شده، گسترده است. صورت شاخ‌دار و غران او با شکاف‌های عمیق و خطوط فرسایشی تراشیده شده است و یک بازوی بلند را به سمت قهرمان دراز کرده است، گویی فاصله را برای یک حمله مرگبار اندازه‌گیری می‌کند. سپری فرسوده به ساعد او چسبیده است و کمتر شبیه زره و بیشتر شبیه قطعه‌ای از یک بنای ویران شده است که برای جنگ بازسازی شده است.

در بالا و سمت چپ، گارگویل دوم از هوا فرود می‌آید، در حالی که در میانه پرواز با بال‌های کاملاً باز شده گرفته شده است. از نقطه دید ایزومتریک، تبر آن به طرز باورنکردنی سنگین به نظر می‌رسد، در بالای سر به صورت قوسی یخ‌زده بالا رفته که نوید یک ضربه ویرانگر را می‌دهد. دم موجود در زیر آن حلقه زده است و عضلات سنگی آن به گونه‌ای پیچ و تاب می‌خورند که هم وزن بسیار زیاد و هم چابکی غیرطبیعی را منتقل می‌کند.

پس‌زمینه تا اعماق غار امتداد یافته و طاق‌های سر به فلک کشیده، راهروهای فروریخته و استالاکتیت‌هایی که مانند دندان‌های یک هیولای عظیم زیرزمینی آویزان هستند را آشکار می‌کند. مه آبی در هوا شناور است و با ذرات شناوری که شبیه برف یا غبار ستاره هستند، لکه‌دار شده و به کل صحنه حالتی رویایی و تقریباً آسمانی می‌بخشد. زاویه دید بالا به بیننده این امکان را می‌دهد که نه تنها از دوئل، بلکه از خود میدان نیز قدردانی کند: کلیسای جامع سنگی فراموش‌شده و غرق‌شده‌ای که در آن یک فرد تنها و لکه‌دار شده جرات می‌کند در برابر بناهای زنده‌ی ویرانی بایستد.

در مجموع، ترکیب‌بندی ایزومتریک، رویارویی را به یک تابلوی تاکتیکی تبدیل می‌کند، گویی بیننده از آسمان‌ها به نبردی ناامیدکننده با یک غول نگاه می‌کند. سیلوئت شکننده‌ی تارنیشد، گارگویل‌های غول‌پیکر و زیبایی وهم‌آور قنات سیوفرا با هم ترکیب می‌شوند تا لحظه‌ای از تنش حماسی را خلق کنند که در زمان منجمد شده است.

تصویر مربوط به: Elden Ring: Valiant Gargoyles (Siofra Aqueduct) Boss Fight