છબી: કલંકિત લોકો કેથેડ્રલમાં મોહગનો સામનો કરે છે

આ છબી એક વિશાળ કેથેડ્રલના આંતરિક ભાગમાં શાંત હિંસાના ક્ષણમાં બંધ બે વ્યક્તિઓ વચ્ચેના ભયાનક, વાસ્તવિક મુકાબલાનું ચિત્રણ કરે છે. આ દ્રશ્ય શાંત છે પણ દબાણથી ભારે છે, ઠંડા વાદળી જ્યોતના સ્કોન્સથી છૂટાછવાયા પ્રકાશિત છે જે પથ્થરકામ પર પ્રકાશના ખતરનાક પાતળા વર્તુળો ફેંકે છે. જગ્યાની ભૂમિતિ સ્મારક છે - ઊંચી પાંસળીવાળી તિજોરી, કોણીય ગોથિક કમાનો, ઝાડના થડ જેટલા જાડા સ્તંભો અને પડછાયામાં ઝાંખી થતી સીડી. બધું વાદળી-ગ્રે વાતાવરણમાં ઢંકાયેલું છે, જાણે કે હવા પોતે જ ઉંમર, ધૂળ અને સુષુપ્ત શક્તિથી ભારે છે. ધુમ્મસ ફ્લોર પર નીચે વળે છે, ઝાંખી ચાંદીના તાંતણાઓમાં પ્રકાશ પકડે છે. પર્યાવરણ એક સમયે પવિત્ર લાગે છે, પરંતુ લાંબા સમયથી ત્યજી દેવાયું છે.

ડાબી બાજુ કલંકિત લોકો ઉભા છે - માનવ કદના, ક્ષતિગ્રસ્ત, કમ્પોઝ્ડ. તેમના બખ્તર, હવે શૈલીયુક્ત કે કાર્ટૂન જેવા સુંવાળા નથી, વ્યવહારુ અને ઘસાઈ ગયેલા દેખાય છે: સ્તરીય ચામડું, સમય જતાં ઘાટા ધાતુની પ્લેટો ઝાંખી પડી ગઈ છે, તેમની કમરની આસપાસનું કાપડ ઉપયોગથી ક્ષીણ થઈ ગયું છે. વલણ જમીન પર બાંધેલું અને વિશ્વસનીય છે - પગ પહોળા બંધાયેલા, ગુરુત્વાકર્ષણનું કેન્દ્ર નીચું, બંને હાથ તલવારને બ્લેડ કરતાં તેના હાથથી યોગ્ય રીતે પકડે છે. શસ્ત્ર પોતે ઠંડા વાદળી ઊર્જાથી ચમકે છે, જેમ કે સ્ટીલમાં ઘટ્ટ થયેલ ચંદ્રપ્રકાશ. આ ચમક અંધકાર સામે સિલુએટ પર તીવ્ર ભાર મૂકે છે, વીરતા કરતાં વધુ નિશ્ચયની રૂપરેખા આપે છે.

તેમની સામે મોહગ, શુકન ઉભો છે. અહીં, તેનું કદ આખરે માનવ વાંચી શકાય તેવું છે - અશક્ય રીતે વિશાળ નથી, ફક્ત કલંકિત કરતા થોડું મોટું છે, જે એક વિશાળ યોદ્ધા અથવા દેવતા જેવું હોઈ શકે છે. તેની હાજરી શક્તિશાળી છે પણ પ્રમાણમાં વાહિયાત નથી. સ્નાયુઓ જાડા કાળા ઝભ્ભાની નીચે સૂક્ષ્મ રીતે દબાણ કરે છે જે તેની આસપાસ ભારે ગડીઓમાં પડે છે, પથ્થરના સ્લેબ પર સહેજ પાછળ આવે છે. તેનો ચહેરો વિગતવાર અને ગંભીર છે: તેના ખોપરીમાંથી વળાંકવાળા શિંગડા, ચામડી રાખ જેવી કિરમજી, ભમર કાર્ટૂન ક્રોધ કરતાં નિયંત્રિત ક્રોધથી ભરેલી છે. તેની આંખો ઊંડા નર્કની ચમકથી બળે છે - તેજસ્વી નહીં, પરંતુ કોલસાની અંદર ગરમીની જેમ ધૂમ્રપાન કરે છે.

તે ફક્ત એક જ શસ્ત્ર ધરાવે છે - એક યોગ્ય ત્રિશૂળ, ત્રણ ખંપાળીઓ, જે સુશોભન નથી પણ ધાર્મિક હત્યા માટે બનાવટી છે. તેની સપાટી અંગારા-લાલ તેજથી ઝળકે છે, જાણે લોહીનો જાદુ કોતરેલી રેખાઓ દ્વારા મેગ્માની જેમ ચાલે છે. તે મોહગના બૂટ, ઝભ્ભો અને તેની નીચે તૂટેલા ફ્લોર પર ગરમ પ્રકાશ ફેંકે છે. તે ગરમી ફ્રેમના કેન્દ્રમાં કલંકિતના ચંદ્ર-વાદળી તેજને મળે છે, જ્યાં ઠંડી અને અગ્નિ હજુ સુધી અથડાયા વિના અથડાય છે.

કોઈ હિલચાલ શરૂ થઈ નથી - અને છતાં બધું થવાનું છે. તેમની વચ્ચેનો અવકાશ તંગ છે, જેમ કે કોઈ પ્રહાર પહેલાં શ્વાસ ખેંચાઈ જાય છે. કેથેડ્રલ ઉદાસીન, ઉદાસીન. ધુમ્મસ ફરતું રહે છે, બેદરકાર. ફ્રેમમાં કોઈ અવાજ નથી પણ પગલાઓનો કાલ્પનિક પડઘો અને દૂરથી સ્ટીલનો અવાજ હજુ સુધી હલાવવામાં આવ્યો નથી.

આ એક એવી લડાઈ છે જ્યાં પૌરાણિક કથાઓ અનુભવવા માટે અતિશયોક્તિ કરવાની જરૂર નથી. માનવીય સ્તર. વાસ્તવિક શસ્ત્રો. એક વાસ્તવિક સ્થળ. અને બે દળો શબ્દો વિના મળે છે - ફક્ત સંકલ્પ, ભય અને અંધકારમાં લટકતા મૃત્યુની શક્યતા.

છબી આનાથી સંબંધિત છે: Elden Ring: Mohg, the Omen (Cathedral of the Forsaken) Boss Fight