Miklix

Afbeelding: Sla-infestatie en schade veroorzaakt door wilde dieren

Gepubliceerd: 24 februari 2026 om 09:34:30 UTC
Laatst bijgewerkt: 24 februari 2026 om 09:32:46 UTC

Hogeresolutiefoto van slaplanten die zijn aangetast door bladluizen, slakken, naaktslakken en aardrupsen, met zichtbare bijtschade van konijnen en herten.


Deze pagina is machinaal uit het Engels vertaald om hem voor zoveel mogelijk mensen toegankelijk te maken. Helaas is machinevertaling nog geen geperfectioneerde technologie, dus er kunnen fouten optreden. Als je dat liever hebt, kun je hier de originele Engelse versie bekijken:

Lettuce Infestation and Wildlife Damage

Close-up van slaplanten met bladluizen, slakken, naaktslakken, aardrupsen en vraatschade veroorzaakt door konijnen en herten.

Beschikbare versies van deze afbeelding

  • Normale maat (1,536 x 1,024): JPEG - WebP
  • Groot formaat (3,072 x 2,048): JPEG - WebP

Beschrijving afbeelding

Deze hogeresolutie landschapsfoto toont van dichtbij slaplanten die ernstig zijn aangetast door een plaag en schade door dieren. De slabladeren, die ooit heldergroen waren, vertonen nu een gevlekt palet van vergeling, bruinverkleuring en rotting. Hun oppervlak is bezaaid met onregelmatige gaten, rafelige randen en gescheurde stukken, wat de omvang van de vraatschade door verschillende plagen en herbivoren aantoont.

In grote aantallen bladluizen bevinden zich de hoofdnerven en de onderkant van de bladeren. Deze kleine, zwartgekleurde insecten vormen dichte kolonies, soms afgewisseld met bleke, vervellende exemplaren. Ze zijn vooral te vinden in de spleten en plooien van de bladeren, wat bijdraagt aan een kleverige, ongezonde glans.

Op het beschadigde blad zijn twee bruine slakken te zien. Eén slak, in het midden, glijdt met zijn vochtige, langwerpige lichaam over een blad en laat een glinsterend slijmspoor achter. De andere slak, linksonder, strekt zich uit, met zijn kop gericht naar een verse bijtplek. Beide slakken hebben een slijmerig, ruw uiterlijk, wat hun destructieve rol in het tuinecosysteem benadrukt.

Aan de rechterkant van de afbeelding zijn twee slakken te zien met spiraalvormige bruine schelpen. Hun tentakels zijn uitgestrekt terwijl ze zich een weg banen door de aangevreten sla. De ene slak zit op de rand van een blad, terwijl de andere zich naar het midden beweegt. Beide dragen bij aan de langzame maar gestage afbraak van het gewas.

Onderaan in het midden is een aardrups te zien die zich in een strakke C-vorm heeft opgerold op een gedeeltelijk aangevreten blad. Zijn grijsbruine, gesegmenteerde lichaam is dik en licht verhoogd, wat wijst op recente activiteit. De aanwezigheid van de aardrups suggereert dat hij 's nachts eet, vaak jonge stengels afknipt en zo de plant verder laat afsterven.

De grond onder de sla is donker, vochtig en bezaaid met organisch afval. Dit contrasteert sterk met het beschadigde blad erboven, wat doet denken aan een ooit bloeiende tuin die nu wordt geteisterd. Op de achtergrond zijn meer slaplanten in een vergelijkbare toestand te zien, die enigszins wazig zijn om de aandacht te vestigen op de plagen en schade op de voorgrond.

De afbeelding suggereert ook activiteit van grotere herbivoren. De gescheurde en gerafelde bladranden, sommige met brede bijtsporen en onregelmatige scheuren, wijzen op vraat door konijnen en herten. Deze sporen verschillen van insectenschade door hun grootte en vorm; vaak zijn hele bladgedeelten verwijderd, waardoor rafelige stompjes achterblijven.

Al met al geeft de afbeelding een levendig en verontrustend beeld van de druk van plagen en de verstoring door wilde dieren in een moestuin. Het dient als een krachtige visuele referentie voor landbouwdiagnostiek, voorlichting over plaagbestrijding en ecologisch bewustzijn.

De afbeelding is gerelateerd aan: Een gids voor het kweken van sla in je eigen tuin

Delen op BlueskyDelen op FacebookDelen op LinkedInDelen op TumblrDelen op XDelen op LinkedInPin op Pinterest

Deze afbeelding kan een computergegenereerde benadering of illustratie zijn en is niet noodzakelijkerwijs een echte foto. Het kan onnauwkeurigheden bevatten en mag niet zonder verificatie als wetenschappelijk correct worden beschouwd.