Afbeelding: Vóór de catastrofe

Het kunstwerk is uitgevoerd in een rauwe, realistische dark fantasy-stijl in plaats van een heldere anime-esthetiek, waardoor de scène de zwaarte en textuur van een olieverfschilderij krijgt. Het perspectief is iets naar achteren getrokken en iets hoger, waardoor een sombere, vulkanische woestijn zichtbaar wordt die zich uitstrekt tot aan de horizon. In de linkerbenedenhoek op de voorgrond staan de Verdorvenen, klein in contrast met de immense wereld, gehuld in versleten Zwarte Mes-pantser waarvan de oppervlakken gehavend en dof zijn door as en hitte. Een gescheurde zwarte mantel sleept achter hen aan, zwaar in plaats van wapperend, de stof vangt gloeiende kooltjes op die loom door de lucht dwarrelen. Hun houding is laag en vastberaden, knieën gebogen, lichaam naar voren gekanteld in een voorzichtige beweging. In hun rechterhand houden ze een korte dolk die een zwakke, ijsblauwe gloed uitstraalt die nauwelijks door de overweldigende oranje nevel heen snijdt, wat benadrukt hoe fragiel hun licht aanvoelt in deze hel.

Tegenover hen, die het grootste deel van de rechterhelft van het beeldvlak in beslag neemt, torent Starscourge Radahn uit. Hij is niet zomaar groot, maar monumentaal; zijn proporties doen denken aan een wandelende catastrofe. Zijn pantser is dik, onregelmatig en als versteend magma aan zijn lichaam vastgegroeid, met diepe scheuren die van binnenuit gloeien alsof zijn vlees brandt. Zijn wilde rode haar staat in zware, verwarde massa's in plaats van gestileerde vlammen, van onderaf verlicht door het vuur dat hij bij elke stap aanwakkert. In beide handen heft hij sikkelvormige zwaarden, elk zo massief dat ze de Tarnished doen verbleken, hun randen weerkaatsen gesmolten metaal dat hun brute rondingen volgt. Zijn aanval vervormt de grond onder hem, kerft groeven in gloeiende slakken en slingert bogen van lava en puin de lucht in.

Het slagveld tussen hen is een gehavende vlakte van zwartgeblakerde rotsen en gesmolten gesteente. Cirkelvormige breuken golven vanuit Radahns passen naar buiten, waardoor het lijkt alsof het land zelf onder zijn zwaartekracht instort. Vanuit het verhoogde perspectief worden deze patronen duidelijk zichtbaar, als spanningslijnen in gebroken glas, en leiden ze de blik terug naar de confrontatie.

Boven neemt de hemel een dominant deel van de compositie in beslag. Hij is dichtbegroeid met aswolken en diepe paarse en roestige gouden tinten, doorsneden door meteoren die onder een schuine hoek neervallen. Hun licht is gedempt en hard, niet decoratief, alsof de hemel in langzame, angstaanjagende bogen uiteenvalt. De belichting verbindt alles: Radahn wordt gebeeldhouwd door felle oranje lichtvlekken van de gesmolten grond, terwijl de Verdorvene wordt omlijnd door de koude blauwe rand van hun zwaard. De scène bevriest een moment voor de botsing en toont geen heroïsch tafereel, maar een brute afrekening: een eenzame krijger die tegenover een kracht staat die meer aanvoelt als een natuurramp dan als een vijand.

De afbeelding is gerelateerd aan: Elden Ring: Starscourge Radahn (Wailing Dunes) Boss Fight