Obraz: Przed kataklizmem

Grafika jest wykonana w surowym, realistycznym stylu dark fantasy, a nie w jasnej estetyce anime, co nadaje scenie ciężar i fakturę obrazu olejnego. Punkt widzenia jest cofnięty i lekko podniesiony, odsłaniając ponure, wulkaniczne pustkowie rozciągające się ku horyzontowi. W lewym dolnym planie stoją Tarnished, mali w porównaniu z ogromem świata, ich postacie owinięte są w zużytą zbroję Black Knife, której powierzchnie są bliznami i zmatowiałe od popiołu i gorąca. Podarty czarny płaszcz ciągnie się za nimi, raczej ciężki niż powiewający, jego tkanina łapie żarzące się węgle, które leniwie unoszą się w powietrzu. Ich postawa jest niska i rozważna, kolana zgięte, ciało pochylone do przodu w ostrożnym ataku. W prawej ręce trzymają krótki sztylet emitujący słabą, lodowatoniebieską poświatę, która ledwo przecina przytłaczającą pomarańczową mgłę, podkreślając, jak kruche wydaje się ich światło w tym piekle.

Naprzeciw nich, zajmując większą część prawej połowy kadru, góruje Radahn, Starscourge. Jest nie tylko potężny, ale i monumentalny, jego proporcje przypominają chodzącą katastrofę. Jego zbroja jest gruba, nieregularna i zrośnięta z ciałem niczym skamieniała magma, z głębokimi pęknięciami żarzącymi się od środka, jakby jego ciało płonęło. Jego dzikie rude włosy wybuchają na zewnątrz ciężkimi, splątanymi masami, a nie stylizowanymi płomieniami, rozświetlanymi od dołu przez ogień, który wznieca każdym krokiem. W obu dłoniach unosi dwuręczne miecze w kształcie półksiężyca, każdy na tyle potężny, by przyćmić Tarnished, a ich krawędzie odbijają roztopione refleksy, które kreślą ich brutalne krzywizny. Jego szarża deformuje ziemię pod nim, ryjąc bruzdy w żarzącym się żużlu i wyrzucając w powietrze łuki lawy i gruzu.

Pole bitwy między nimi to pokryta bliznami równina poczerniałych skał i stopionych szwów. Okrągłe pęknięcia rozchodzą się falami od kroków Radahna, dając wrażenie, że ziemia zapada się pod wpływem jego grawitacji. Z góry te wzory stają się wyraźne, niczym linie naprężeń w rozbitym szkle, kierując wzrok z powrotem ku konfrontacji.

Niebo zajmuje dominującą część kompozycji. Jest gęste od chmur popiołu, głębokich fioletów i rdzawego złota, poprzecinane ukośnie spadającymi meteorami. Ich światło jest przytłumione i ostre, nie dekoracyjne, jakby niebo rozpadało się na powolne, straszliwe łuki. Oświetlenie spaja wszystko w całość: Radahn jest rzeźbiony przez ryczące pomarańczowe refleksy roztopionej ziemi, a Tarnished zarysowany przez zimną, niebieską krawędź ostrza. Scena zastyga na chwilę przed zderzeniem, prezentując nie heroiczny obraz, lecz brutalny rozrachunek, samotnego wojownika stojącego przed siłą, która wydaje się bliższa katastrofie naturalnej niż wrogowi.

Obraz jest powiązany z: Elden Ring: Radahn Pożeracz Gwiazd (Zawodzące Wydmy) – Walka z Bossem